Z radością i w jakimś stopniu satysfakcją donoszę o narodzinach drugiego Syna! 5 maja, zaraz z rana (6.50) urodził się Pawełek. Był dużym noworodkiem – miał 60 cm, ważył 4280. Na szczęście poród przebiegł pomyślnie, bez komplikacji i wręcz ekspresowo. Dziś, w Urzędzie Stanu Cywilnego w Mikołowie, otrzymał imiona Paweł Jan, ładnie prawda?

Z tej okazji powstał wiersz, który dedykuję mojemu Synowi.

„Cud”

ejże Cudzie, któryś do mnie zawitał,
tyś piękny, niepowtarzalny,
takiś bezbronny,
takiś jeszcze malutki

będziesz wzrastał
karmiąc się rodzicielską miłością,
będziesz stąpał po schodach mądrości
czerpiąc ją z ojcowskich rozmów

oh Ty piękny kwiecie,
coś w jednej chwili całe miasto napełnił radością,
Twój uśmiech jest spotkaniem wszystkich piękności,
Twoje oczy obrazem czystej miłości

przyszedłeś tak długo oczekiwany
by na nowo uczyć nas tej miłości,
troskliwości, opiekuńczości, wrażliwości,
by wydobyć ciepło z naszych serc

ejże Ty, Cudzie narodzin!

Post Oh, Radości Ma! (2!) opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

Wybaczcie, że dzielę się tą radością z Wami dopiero teraz, choć i tak większość z Was pewnie wie. Ostatnie dni, wydarzenia sprawiły, że człowiek był mało przy komputerze, nie było jak się pochwalić. W czwartek, 8 kwietnia o godzi. 8.50 urodził się mi Syn! Ważył 3,250 kg, miał 54 cm, otrzymał 10 punktów w scali Apgara.

Noc z środy na czwartek była bardzo niespokojna. Ola miała już skurcze, całą noc nie spała. Ja prawie też. W szpitalu byłem już od 5 rano. Ale warto było. Najważniejsza część porodu rozpoczęła się po 8. Dla tych wszystkich mężów, partnerów, którzy się boją, się zastanawiają czy uczestniczyć, są przerażeni, że nie dadzą rady mam świetny cytat, który mi towarzyszy już od kilku lat:

„Z pośród wszystkich radości i wzruszeń, największe daje uczestnictwo przy narodzinach dziecka”.

Oprócz wsparcia, które daje się partnerce – najpiękniejszym przeżyciem jest przecinanie pępowiny swojego dziecka. Naprawdę – bezcenne.

W głowie niestety, pozostaje trochę żalu do pielęgniarek, lekarzy, gdy siedzieliśmy nad ranem w korytarzu, gdy Ola klęczała na ziemi z bólu, a ja będąc w szpitalu (!) nie mogłem otrzymać od nikogo żadnej pomocy. Dopiero przed 7 wyszedł z pokoju jakiś lekarz i łaskawie przebadał Olę.

Dziwne to położnictwo w naszym tyskim szpitalu wojewódzkim, skoro mi powiedziano, że nie ma odwiedzin w pokojach, to dlaczego u współlokatorki Oli, mógł być mąż?

W tym miejscu należą się podziękowania Pani Położnej (świetny specjalista), Szefowej Traktatu Porodowego za cierpliwość i fachowość, pomimo małych przeszkód i uporu Oli, poród odbył się bez komplikacji.

Od piątku trwały przygotowania w domu na przybycie najważniejszych gości. Zakupy lamp, łóżeczka, malowanie. Razem z tatą, mamą, szwagrem, siostrą walczyliśmy do sobotniej później nocy, by mieszkanie było pachnące i wysprzątane. W sobotę rano, gdy docierałem do domu, z samochodowego radia dotarła wiadomość o tragedii samolotu Prezydenckiego. Mam mieszane uczucia. Niby żal, z drugiej strony nie podobało się mi tak wiele z zachowania i Prezydentury. Trudno uwierzyć, że tak nagle z życia publicznego znika tyle osób.

Mimo to, udało się nam ze wszystkim wyrobić. W niedzielne popołudnie przyjechaliśmy do domu. Jakie to wyjątkowe uczucie, że jako kierowca, odpowiadam za bezpieczeństwo nie tylko Oli, ale i naszego Synka. Zapięcie fotelika sprawdzałem kilka razy czy na pewno wszystko jest dobrze zabezpieczone. Tak człowieka aż unosi za tą kierownicą, taki jest dumny.

Rozpoczął się w moim życiu kolejny rozdział – ten najważniejszy. Spełnianie, wypełnianie swojego powołania, którego kiedyś tak usilnie szukałem. Z każdym dniem przekonuję się, że to odpowiednia droga. Z każdym gestem, dobrze wykonaną czynnością, myślę, że właśnie tak się to wszystko miało potoczyć.

W dniu przedwczorajszym (wtorek), w naszym tyskim Urzędzie Stanu Cywilnego, Syn otrzymał imiona: Piotr Paweł. Ładnie, prawda?

Post Oh, Radości Ma! opublikowany został na Blogu Młodego Taty.