Już za kilka chwil po raz kolejny będziemy wspominać Wszystkich Świętych, a więc Tych, którzy dostąpili już nieba. Jest to święto Tych znanych i nieznanych świętych. Wiara w „świętych obcowanie” często dodaje otuchy po stracie bliskich nam osób. Wpierw się za Nich modlimy, a później wręcz mamy nieskrywaną nadzieję, że i Oni dostąpili nieba, a przez to teraz nas wspierają swoim stawiennictwem. Co ciekawe, jak donosi Wikipedia, pierwotnie to święto było obchodzone 13-go maja. Zmienił to papież Grzegorz III w 731 r. przenosząc tę uroczystość z 13-go maja na 1-go listopada.

Powszechnie uznaje się, że dzieci nienarodzone (np. zmarły przez poronienie) od razu utrafiają do nieba. Stają się Aniołkami rodziców. Nie mają grzechu, są czyste, więc nic nie staje na przeszkodzie by tak się stało. W tych ostatnich dniach, taki mały, biały, jeszcze zafoliowany aniołek, wykonany przez niezwykłą artystkę Sławę Sibigę z Tychów, stał się mi niezwykle bliski. Będzie mi przypominał o naszej Wiktorii, bo choć jeszcze nie zdążyliśmy się przyzwyczaić do tego, że „jest”, przyszło nam się już z Nią „pożegnać”. Z drugiej strony, myślę sobie, że to właściwie powód do radości – w końcu ma się anioła w rodzinie. Już w pierwszych godzinach mogłem odczuć moc jego wstawiennictwa.

Dlatego dostrzegam „słoneczne promienie” na zachmurzonym niebie pełnym cierpienia, przygnębienia i smutku. Czas, w którym to wszystko się dzieje, myślę, że również nie jest przypadkowy. Choć serce wypełnione smutkiem, to już 1-go listopada będzie święto. Święto Wszystkich Świętych. Święto naszej Wiktorii.

W poprzednim wpisie zaprezentowałem m.in. jeden z utworów niezwykłego włoskiego pianisty i kompozytora Ludovico Einaudi, który mi w tych dniach szczególnie towarzyszy. Dziś chciałbym zaprezentować szerszą dawkę Jego twórczości.

Post Święto wszystkich Świętych naszych opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

1 listopad to szczególny dzień dla większości, jeśli nie wszystkich Polaków. Często odnoszę wrażenie, że traktowane jest ono zbyt bardzo żałobnie. Na profilach społecznościowych już „zaświecono” pierwsze świeczki, popłynęły pierwsze złote myśli, często strasznie przygnębiające. A przecież, 1 listopad to ŚWIĘTO!

Powinniśmy zatem świętować! Oczywiście, nie mam tu namyśli przeistoczenia wręcz cmentarzy w jedną wielką imprezę, jednak.. w tym świętowaniu czegoś mi brakuje. Może to zbyt naiwne, ale często mam wrażenie, że nawet nie zdajemy sobie sprawy ze słów „świętych obcowanie”. Dlatego często też, z wielką wiarą w sercu, że Ci co przed nami odeszli, doznali już oczyszczenia i zbawienia duszy, dziękuje za wstawiennictwo tym Wszystkim, których spotkałem w swoim życiu, a których już nie ma wśród nas. Szczególnie mam na myśli moją Babcię, której odkąd pamiętam, „ofiarowywałem” ważne sprawy i decyzje, które podejmowałem w swoim życiu.

Kiedy stajemy w rodzinnym gronie nad grobami naszych najbliższych, brakuje mi dobrych wspomnień i rozmów o nich. Zamiast tego spotykam jakby smutnych, przygnębionych „żyjących bliskich”. I zamiast cieszyć się w przekonaniu, że nasi bliscy „mają się dobrze” – smucimy się, jakby nieprzekonani w sens wiary, w zbawienie, w to, dokąd zmierzamy. Oczywiście, wspomnieniom towarzyszy smutek z powodu braku bliskiej nam osoby, często żony, mamy, siostry, jednak.. patrząc na to całe show sprzed kilku dni, kiedy to zaopatrywaliśmy się w zapasy zniczy, sztucznych kwiatów, różnorakich świecących „wiecznie Aniołów” odnoszę wrażenie, że sami tłumimy w sobie „radość świętowania”.

Pamięć o bliskich jest niewątpliwie ważna, myślę jednak, że chcieliby byśmy wspominali ich tylko jak najmilej, jak najpiękniej. Dlatego – wspominajmy i rozmawiajmy o naszych bliskich, szczególnie dziś, w jak najlepszym świetle. O tym co złe, zapomnijmy naszym chrześcijańskim sercem. Wybaczmy i zapomnijmy.

I niech to święto trwa cały rok. Wspominajmy naszych bliskich jak najczęściej, nie tylko 1 listopada.

Tekst ukazał się w serwisie Wiadomosci24.pl.

Post Święto „Wszystkich Świętych”. opublikowany został na Blogu Młodego Taty.