Jesień to rzeczywiście ulubiona pora poetów, jak mawiała Agata Cichy. W ostatnich dniach powstały trzy utwory, które też ostatnio prezentowałem. Albo natchnienie się nasila (może pełnia?), albo jesień, jako pora roku, faktycznie jest odpowiednia do tworzenia. Do tego lampka czerwonego wina, choć czasem wystarczy cappuccino, trochę dobrej muzyki (ostatnio szczególnie Coma, SDM, Robert Kasprzycki) i się prawie „samo pisze”. Miłej lektury i jak najwięcej weny piszącym życzę.

„Cienie waszych słów”

Niby na wyciągnięcie ręki,
jednak nie sięgasz nią po mnie

Niby tak blisko siebie w metrach odległości,
jednak w sercu chłodzie tak odlegli

Im więcej możliwości by się usłyszeć
tym mniej chęci by posłuchać

Lepiej by nadmiar abonamentowych minut przepadł
niż został wykorzystany pustym pytaniem: Co u Ciebie?

I te obietnice, że wpadniesz na kawę,
słodzone kłamstwo podane w barze szybkiej obsługi

Jesień wdarła się w nasze dusze
lata zresztą nigdy nie było

dlaczego szukasz mnie wtedy
tylko gdy Tobie jest źle?

Post „Cienie waszych słów” opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

Macie tak czasem, że nie możecie zasnąć? Że chcielibyście gdzieś się schować, nie wrócić do domu, do osób, które przecież Kochamy. Zgubić się, choć na godzinę, założyć na uszy mp3-kę i przenieść się do innego świata. Tego lepszego.

Nasz Mały Piotruś już potrafi kilka słów „wypowiadać”. W czasie „płaczu” jest to słowo „nie”. Ostatnio doszły „ge”, oraz bardzo wyraźne „ej”. Zaczyna gaworzyć, czasem w nocy Go najdzie na naukę mówienia, i wtedy jest już mniej radości z tego powodu ;).
Wychowanie dziecka to trudny chleb. Czasami, kiedy się już wszystko uspokoi, żałuję podniesionego głosu (np. ze zdenerwowania), albo jakiś gestów czy rzeczy, które nie do końca były odpowiednie. Czemu tak to jest, że musimy zdobyć doświadczenie by się czegoś nauczyć, że czasem, by być lepszym, najpierw musimy popełnić jakiś błąd czy też coś schrzanić. Czasami jeszcze nie wierzę, a przecież już od prawie dwóch miesięcy jestem tatą.

Ostatnio w sieci znalazłem ciekawy artykuł o wychowaniu. A właściwie o biciu, jako formie wychowawczej. Polecam lekturę.

Jakiś czas temu dobiegła mnie smutna wiadomość o porodzie kobiety w Szpitalu Wojewódzkim, w Tychach. Poród trwał (!) 19 godzin. Zakończył się niestety śmiercią i dziecka, i samej kobiety. Podano Jej podobno kroplówkę, na którą była uczulona… Wczoraj trafiłem na artykuł o porodzie, tyle, że ze szczęśliwszym finałem. Przeczytajcie sami.

Na koniec, jako, że jest grubo po 4 rano, tytułowy utwór grupy SDM – Czwarta nad ranem.

Post Czwarta nad ranem, może sen przyjdzie… opublikowany został na Blogu Młodego Taty.