Jakoś w ostatnich miesiącach, latach co raz częściej natrafiam na smutne informacje o rozpadzie rodzin, tych bliższych czy dalszych znajomych. Jedne rozpadają się przez alkohol, inne przez „znudzenie”, zdradę, a jeszcze inne w sumie nie wiadomo z jakiego powodu. Prasa „dumnie” donosi, że co któryś tam rozwód to również „rozwód kościelny”. Czasem zastanawiam się po co to całe dziennikarstwo.. naprawdę nie ma już o niczym innym pozytywniejszym sensu pisać?

Co musi człowiek czuć kiedy podejmuje decyzję o rozstaniu? Oto od tej właśnie chwili osoba, której ślubował staje się wrogiem nr 1. I z tym wrogiem będzie toczyć bój o dzieci, alimenty, mieszkanie, pieniądze.. Z jeszcze większą determinacją będzie chciał zgnoić, zmieszać z błotem. W imię czego?
Rodziny się rozpadają, bo rodzice przestają ze sobą rozmawiać, nie słuchają siebie. I nie, że nie potrafią, po prostu nie chcą. I nie z braku sił, ale z wygody, z lenistwa. Śpią w śnie swojego egoizmu. Tam już nie ma miejsca na miłość. Nawet jeśli przychodzi czas na rozstanie, które bez względu na powód, jest tragedią dla rozstających się, dla dzieci, kiedy oboje potrafią ze sobą rozmawiać – udaje się przejść przez ten temat lżejszą nogą.

Rozwód, rozstanie – powinno być jednak ostatecznym wyjściem. Ostatnim.

Co się w sercu człowieka musi zmienić, by „i nie opuszczę Cię aż do śmierci” przerodziło się w „wynoś się z mojego życia, nie chcę Cię znać, nie Kocham Cię!”?

Co się musi stać by ze wspólnych planów o przyszłości na sali sądowej zostało kłamstwo, obrzucanie się winą, błotem..

Przecież nie możliwe by miłość, która „nigdy nie ustaje” przegrała! Ona „wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję”. Skąd się biorą zatem rozwody?

Czy ludzkie serce nie jest wstanie przyjąć tak wielkiego daru, jakim jest miłości?
Jakie jest Twoje serce? Otwarte na jej przyjęcie i dbanie by się rozrastała?

Jednym z narzędzi miłości jest słowo. Pisane, mówione. Gdy decydujesz się z kimś iść wspólną drogą, naucz się z nim rozmawiać, słuchać go. Wtedy każdego dnia odkrywać będziesz go na nowo, a przez to, co raz bardziej kochać.

W dniu wczorajszym moja Przyjaciółka ze szkolnych lat powiedziała „sakramentalne tak”. Przyjmij Droga Iwonko zatem najlepsze życzenia tą droga: abyście zawsze potrafili siebie słuchać i rozmawiać na każdy, nawet najtrudniejszy temat. By Wasza miłość każdego dnia się rozrastała i wypuszczała co raz to piękniejsze kwiaty. Życzę Wam samych radosnych chwil! I żeby zawsze Wam zdrówko dopisywało! Samych pomyślności!

Post „Ja Cię kocham a Ty śpisz” opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

Skąd się bierze uczucie samotności? Chcąc się go pozbyć od czego trzeba zacząć?

Czasem się zastanawiam jak człowiek, który ma wszystko: kochającą żonę, pięknie zrobione mieszkanie, oczekuje dziecka, ma pracę, samochód, potrafi być samotny. To poczucie sprawia, że mu źle z samym sobą, chciałby się ukryć gdzieś pod ziemią, w osobnym pokoju, sam. Choć naprawdę szczęśliwy, to jednak samotny? Dlaczego? Bo taką ma naturę? Czy to może za kimś tęsknota? Albo za czymś, jakimś wydarzeniem, chwilą?

Czy ludzie się rozwodzą bo są już tak bardzo samotni? Nie potrafią zdzierżyć obecności drugiej osoby w pokoju obok, choć przecież ślubowali miłość, wierność. Co to znaczy się rozwieźć? Jak to się dzieje, że dwie osoby, które niegdyś się kochały, chciały spędzać ze sobą czas, jedno za drugie by do ognia wskoczyło, teraz do tego ognia wpychają się nawzajem? Co się dzieje z człowiekiem, że zmienia się w zwierzę, bestię, jest gotów rzucić kaloryferem w swoją „ukochaną”, jest wstanie pobić do utraty przytomności..

Może to wszystko z samotności.. Wtedy kiedy się jej w sobie nie udaje opanować, rzuca nami na prawo na lewo, chcemy by cały świat widział jak nam źle, i nawet nie czujemy jak inni przez nas cierpią..

Czasami się boję zasypiać. To nie dlatego, że boję się nocy, bo noc to najpiękniejsza część dnia, ale dlatego, że czasem miotają mną urojone myśli typu: „a co będzie, jeśli się nie obudzę?” I tu nie chodzi o mnie, choć wiadomo, miło by było być gotowym na śmierć, ale co z moimi najbliższymi, z kredytem, opłatami, z Synem, z Jego wychowaniem. Przecież już nigdy się nie będzie wychowywał z ojcem. Kto się zaopiekują moją Żoną lepiej niż ja?

Ktoś powie: „Są przecież ubezpieczenia na wypadek…”. No tak, warto je mieć. To zabezpieczenie finansowe sprawia, że ciut lżej. Ale przecież żadne pieniądze, ani żadne prezenty dziecku nie zastąpią ojca, rodziców. Może posiadanie dzieci to błąd? Nie, to wielka radość. Mieć swoje dziecko, obojętnie – syn czy córka, to wielka i piękna radość. Mówią – dziecko to w końcu coś swojego. Coś w tym jest. To w końcu z nas rodzą się nasze dzieci. Ukochane dzieci. Najdroższe skarby!

Zatem po co na świecie tyle domów dziecka? Te dzieci są jakieś inne? Nie mają swoich rodziców czy jak? A może… rodzice, przestają być rodzicami? Z pierwszą „kurwą” wykrzyczaną w stronę dziecka? Czy może po pierwszym klapsie? Czy po pierwszej libacji? Czy może po pierwszym gwałcie?

Czasami mam żal do Boga, że nie stworzył swojego Królestwa już tu na Ziemi. Albo, że nie ma kilku Ziem, by można wybrać sobie tę odpowiednią dla siebie. Dał człowiekowi wolną rękę. A on, mimo że ma wszystko, czasem czuje się samotny. Właśnie.. może to z tęsknoty za Nim?

Post Skąd się bierze uczucie samotności? opublikowany został na Blogu Młodego Taty.