Już za kilka chwil, w wielkanocny poranek, będziemy radować się wyśpiewując: Chrystus Zmartwychwstał, Prawdziwie Zmartwychwstał, Alleluja! W ten wyjątkowy czas przyjmij te z serca płynące życzenia wielkanocne.

Życzenia wielkanocne z serca płynące dla Ciebie

Jak wiadomo ojcu, którego syn jest od prawie pięciu miesięcy w szpitalu z trudem przychodzi radośnie wykrzyczeć Alleluja. Dlatego pomimo tego trudu – z wiarą to czynię. Z sercem przepełnionym nadzieją. Nadzieją, że to wszystko co teraz przeżywamy jest po coś. I, że „Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie, jeszcze będzie przepięknie” – cytując zespół Tilt z piosenki „Jeszcze będzie przepięknie”.

Chciałbym życzyć Ci z okazji Świąt Wielkanocnych, aby płynąca Nadzieja ze Zmartwychwstania Chrystusa zawsze Ci towarzyszyła. Nie tylko na czas ich trwania. Ale również przez kolejne dni, miesiące czy lata.  By dodawała siły, otuchy, była wsparciem. Pomimo różnych trudności. Radości na każdy dzień. Byś potrafił docenić i cieszyć się z tego wszystkiego co masz przy sobie. Szczególnie z tych najdrobniejszych rzeczy i gestów.

Życzę nam wszystkim byśmy szczególnie w czasie tych świąt, ale i tej domowej kwarantanny, po prostu ze sobą byli. Nie tylko mieszkali pod jednym dachem mijając się w natłoku codziennych obowiązków. Ze względu na to, że jest teraz więcej czasu, spróbujmy spędzić ze sobą go więcej. Nie chodzi o to by wpatrywać się wspólnie w telewizor. Tylko o to by jeszcze bardziej wpatrywać się w siebie. Słuchając siebie. Bawiąc się razem. Być Razem. Dla siebie bez ograniczeń.

Podsumowując: by telefon, tablet, telewizor przestał być ważny. A rodzina wręcz przeciwnie. Jeszcze bardziej ważna. Mąż, z którym może już dawno nie rozmawiamy. Żona, z która coraz trudniej zamienić słowo.  Dzieci, z którymi utraciliśmy kontakt. Niech te wyjątkowe święta będą przeciwieństwem szarej strony naszego życia. Przede wszystkim nasze i naszych bliskich. Ponieważ znużenie może pojawić się szybko, zróbmy wszystko by ten rodzinny czas rozciągnąć na kolejny rok. Bez względu na przeciwności losu. Postarajmy się jeszcze bardziej. Oczywiście, że nie będzie łatwo. Na pewno będzie nas to kosztowało wiele. Ale warto.

Nie przegap innych równie ciekawych wpisów!

[fruitful_recent_posts posts=”6″ style=”bordered” cols=”2″ show_thumbs=”on” thumb_width=”200″ thumb_height=”150″ thumb_radius=”4″ show_date=”on” show_header=”on” show_excerpt=”on” excerpt_len=”30″ show_metadata=”on” animation=”fade-up”]

Post Życzenia wielkanocne w dobie koronawirusa – AD 2020 opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

Wybaczcie, że dzielę się tą radością z Wami dopiero teraz, choć i tak większość z Was pewnie wie. Ostatnie dni, wydarzenia sprawiły, że człowiek był mało przy komputerze, nie było jak się pochwalić. W czwartek, 8 kwietnia o godzi. 8.50 urodził się mi Syn! Ważył 3,250 kg, miał 54 cm, otrzymał 10 punktów w scali Apgara.

Noc z środy na czwartek była bardzo niespokojna. Ola miała już skurcze, całą noc nie spała. Ja prawie też. W szpitalu byłem już od 5 rano. Ale warto było. Najważniejsza część porodu rozpoczęła się po 8. Dla tych wszystkich mężów, partnerów, którzy się boją, się zastanawiają czy uczestniczyć, są przerażeni, że nie dadzą rady mam świetny cytat, który mi towarzyszy już od kilku lat:

„Z pośród wszystkich radości i wzruszeń, największe daje uczestnictwo przy narodzinach dziecka”.

Oprócz wsparcia, które daje się partnerce – najpiękniejszym przeżyciem jest przecinanie pępowiny swojego dziecka. Naprawdę – bezcenne.

W głowie niestety, pozostaje trochę żalu do pielęgniarek, lekarzy, gdy siedzieliśmy nad ranem w korytarzu, gdy Ola klęczała na ziemi z bólu, a ja będąc w szpitalu (!) nie mogłem otrzymać od nikogo żadnej pomocy. Dopiero przed 7 wyszedł z pokoju jakiś lekarz i łaskawie przebadał Olę.

Dziwne to położnictwo w naszym tyskim szpitalu wojewódzkim, skoro mi powiedziano, że nie ma odwiedzin w pokojach, to dlaczego u współlokatorki Oli, mógł być mąż?

W tym miejscu należą się podziękowania Pani Położnej (świetny specjalista), Szefowej Traktatu Porodowego za cierpliwość i fachowość, pomimo małych przeszkód i uporu Oli, poród odbył się bez komplikacji.

Od piątku trwały przygotowania w domu na przybycie najważniejszych gości. Zakupy lamp, łóżeczka, malowanie. Razem z tatą, mamą, szwagrem, siostrą walczyliśmy do sobotniej później nocy, by mieszkanie było pachnące i wysprzątane. W sobotę rano, gdy docierałem do domu, z samochodowego radia dotarła wiadomość o tragedii samolotu Prezydenckiego. Mam mieszane uczucia. Niby żal, z drugiej strony nie podobało się mi tak wiele z zachowania i Prezydentury. Trudno uwierzyć, że tak nagle z życia publicznego znika tyle osób.

Mimo to, udało się nam ze wszystkim wyrobić. W niedzielne popołudnie przyjechaliśmy do domu. Jakie to wyjątkowe uczucie, że jako kierowca, odpowiadam za bezpieczeństwo nie tylko Oli, ale i naszego Synka. Zapięcie fotelika sprawdzałem kilka razy czy na pewno wszystko jest dobrze zabezpieczone. Tak człowieka aż unosi za tą kierownicą, taki jest dumny.

Rozpoczął się w moim życiu kolejny rozdział – ten najważniejszy. Spełnianie, wypełnianie swojego powołania, którego kiedyś tak usilnie szukałem. Z każdym dniem przekonuję się, że to odpowiednia droga. Z każdym gestem, dobrze wykonaną czynnością, myślę, że właśnie tak się to wszystko miało potoczyć.

W dniu przedwczorajszym (wtorek), w naszym tyskim Urzędzie Stanu Cywilnego, Syn otrzymał imiona: Piotr Paweł. Ładnie, prawda?

Post Oh, Radości Ma! opublikowany został na Blogu Młodego Taty.