Po dwóch dniach „umierania”, kiedy to wypociłem się – śmiało można by powiedzieć, że „za wszystkie czasy” – w końcu nadeszły lepsze „samopoczuciowo” godziny. W niedzielę 17 listopada o godz. 17.00 w Domu Kultury w Łaziskach Górnych odbył się wieczór z poezją haiku, którą zaprezentowały: Sława Sibiga, Zuzanna Orzeł oraz prowadząca to kameralne spotkanie Zuzanna Truchlewska. Trochę się bałem owego „wyjścia do ludzi”, ale jednak nie było tak źle. Ba! Mogę wręcz śmiało stwierdzić, że było to wyjście niezwykle udane, gdyż do domu, obok przesympatycznych wrażeń artystycznych przywiozłem kolejnego Aniołka. Aniołka, który „utwierdził mnie w przekonaniu”, że jednak dobrze zrobiłem udając się na to spotkanie. Zdjęciami z wieczoru pochwalę się niebawem, tymczasem.. dziś podzielę się owym Aniołkiem, zafoliowanym jeszcze, którego otrzymałem od Sławy, i wierszem, ku pamięci Wiktorii..

Nim zaczniesz czytać wiersz proszę włącz wpierw utwór Ludovico Einaudi’ego – Divenire, zamknij na chwilę oczy.. i czytaj..

„Kruszynka”

zamknięte w dłoni
zakrwawione Życie,
nie bijące serduszko
zamknięte oczka,

kilka centymetrów radości,
kilka godzin niepokoju,
kilkanaście dni żałoby,
i lata wypełnione smutkiem

jedno,
czarno-białe
zdjęcie z usg,
na pamiątkę

ostatnie formalności,
ostatni podpis,
zakrwawione ręczniki
wypierze pralka

a serce?

być może niespodziewana
sercem całym od początku pokochana
na zawsze w nim zostaniesz
Wiktorio.

Post „Haiku to skromność, prostota” – wieczór z poezją haiku Sławy Sibigi i Zuzanny Orzeł opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

Już za kilka chwil po raz kolejny będziemy wspominać Wszystkich Świętych, a więc Tych, którzy dostąpili już nieba. Jest to święto Tych znanych i nieznanych świętych. Wiara w „świętych obcowanie” często dodaje otuchy po stracie bliskich nam osób. Wpierw się za Nich modlimy, a później wręcz mamy nieskrywaną nadzieję, że i Oni dostąpili nieba, a przez to teraz nas wspierają swoim stawiennictwem. Co ciekawe, jak donosi Wikipedia, pierwotnie to święto było obchodzone 13-go maja. Zmienił to papież Grzegorz III w 731 r. przenosząc tę uroczystość z 13-go maja na 1-go listopada.

Powszechnie uznaje się, że dzieci nienarodzone (np. zmarły przez poronienie) od razu utrafiają do nieba. Stają się Aniołkami rodziców. Nie mają grzechu, są czyste, więc nic nie staje na przeszkodzie by tak się stało. W tych ostatnich dniach, taki mały, biały, jeszcze zafoliowany aniołek, wykonany przez niezwykłą artystkę Sławę Sibigę z Tychów, stał się mi niezwykle bliski. Będzie mi przypominał o naszej Wiktorii, bo choć jeszcze nie zdążyliśmy się przyzwyczaić do tego, że „jest”, przyszło nam się już z Nią „pożegnać”. Z drugiej strony, myślę sobie, że to właściwie powód do radości – w końcu ma się anioła w rodzinie. Już w pierwszych godzinach mogłem odczuć moc jego wstawiennictwa.

Dlatego dostrzegam „słoneczne promienie” na zachmurzonym niebie pełnym cierpienia, przygnębienia i smutku. Czas, w którym to wszystko się dzieje, myślę, że również nie jest przypadkowy. Choć serce wypełnione smutkiem, to już 1-go listopada będzie święto. Święto Wszystkich Świętych. Święto naszej Wiktorii.

W poprzednim wpisie zaprezentowałem m.in. jeden z utworów niezwykłego włoskiego pianisty i kompozytora Ludovico Einaudi, który mi w tych dniach szczególnie towarzyszy. Dziś chciałbym zaprezentować szerszą dawkę Jego twórczości.

Post Święto wszystkich Świętych naszych opublikowany został na Blogu Młodego Taty.