Polskę naglą do rozwiązania różnorakie problemy: z bezrobociem, szkolnictwem, służbą zdrowia, prawem, bezpieczeństwem itd. I tym właśnie powinni (takie mam bynajmniej odczucia) zajmować się WYKSZTAŁCENI (w danej dziedzinie) politycy. Gdy jednokrotnie czytam wypowiedzi tego czy tamtego polityka na tematy związane z kulturą, sztuką, odnoszę wrażenie, że szczególnie z tymi dziedzinami ma owa osoba „nie po drodze”. Otóż wg Jacka Kurskiego (tak, tak – tego od bezpieczeństwa w ruchu drogowym) tęcza może być.. dwukolorowa. Oczywiście BIAŁO-CZERWONA! Jak donosi Gazeta.pl to genialny pomysł Solidarnej Polski, który jest „kompromisowym, rozsądnym, przyjaznym i estetycznym wyjściem z kryzysu”.

Jakiego kryzysu? Trudno dociec. Kryzysem niewątpliwie jest brak szacunku dla innych, odmiennych, będących w dodatku w mniejszości.

Od siebie chciałbym zaproponować złożenie przez SP projektu ustawy o zakazie pojawiania się na niebie innej tęczy niż ta – biało-czerwona!

Jak donosi Wikipedia tęcza  to „zjawisko optyczne i meteorologiczne, występujące w postaci charakterystycznego wielobarwnego łuku, widocznego, gdy Słońce oświetla krople wody w atmosferze ziemskiej. Tęcza powstaje w wyniku rozszczepienia światła, załamującego się i odbijającego wewnątrz kropli wody (np. deszczu) o kształcie zbliżonym do kulistego”.

Oczywiście, jak przystało na prawicowego polityka temat tęczy to idealna okazja dokopać homoseksualistom. Bo jak wiadomo „znak tęczy często kojarzy się ze środowiskami LGBT”. Cóż, nie wiem jak Ty, Drogi Czytelniku, ale mnie jeszcze nigdy nieprzyszły namyśl, widząc tęczę, jakiekolwiek skojarzenia z homoseksualistami. Zwyczajnie w świecie – cieszyłem oko jej pięknem.

Przy takich „okazjach” nasuwa się mi pytanie: Czyż nam, katolikom, musi być tak „ciężko” z homofobią? Dlaczego biskupi – którzy często wobec homoseksualizmu kierują najcięższe armaty, jednocześnie milcząc wobec aktów pedofilii w swoich szeregach – nie zaczną z sercem miłującego KAŻDEGO bliźniego, pochylać nad tymi, którzy przecież „zbłądzili”?

Teraz to pewnie zostanę nazwany „wojujący z kościołem”. I to też mnie tak bardzo przeraża w Kościele – nienawiść do drugiej osoby, choćby z powodu odmiennego zdania, którą coraz częściej odczuwam.

Wracając do tęczy.. niech zostanie wielokolorowa. Nie, tęcza po prostu jest wielokolorowa.

* „A gdzie i po czym Pan Kurski widział dwukolorową tęczę ?” (fakiba)

* „Jeśli tęcza źle się kojarzy Panu Kurskiemu i jemu podobnym (co jest możliwe, bo oni nie wiedzą co to przymierze), najlepiej będzie kiedy przestaną bywać w Warszawie. Jeszcze lepiej by było, gdyby się obrazili także na telewizję” (kazimierek)

* „W Biblii tęcza jest symbolem przymierza pomiędzy Bogiem i człowiekiem, jest obietnicą złożoną przez Boga Jahwe Noemu, że Ziemi nie nawiedzi już więcej wielka powódź (Stary Testament, Rdz 9,13). Co Pan na to panie (p)ośle?” (illninio)

* (komentarze pochodzą od ich autorów, zostały zamieszczone pod tym artykułem, w serwisie Gazeta.pl)

Post Dwukolorowa.. tęcza wg. Jacka Kurskiego opublikowany został na Blogu Młodego Taty.

W czasie wczorajszej Mszy Św. doświadczyłem czegoś co właściwie nie wiem jak nazwać. Było to zarazem wstydliwe, kłopotliwe, jak i trochę humorystyczne, choć bardziej z kategorii czarnego humoru.
Przez całe nabożeństwo po kościele przechadzał się, znany mi z widzenia, bezdomny. Był bez butów, w krótkich spodenkach. Momentami, w czasie swojej wędrówki, podchodził do ludzi z wyciągniętą ręką prosząc o jakiś grosz. Co najważniejsze, nie był przy tym jakiś nachalny, widząc zobojętnienie po prostu szybko odchodził. Przechadzając się niedaleko mnie uśmiechnął się do Piotrusia, którego miałem w wózku.
Co mnie uderzyło? Zachowanie nas, uczestników Eucharystii. W głowie wielu rodziły się pewnie myśli, że zbiera na alkohol, na papierosy, dlatego nie da mu ani grosza. Oprócz niechęci, niektórzy wręcz się krzywili, gdy tylko do nich podszedł. Nasz bliźni. Jaki by nie był, bliźni. Kiedy swoją przechadzkę kontynuował w drugiej części kościoła, w pierwszej zaczęła się tzw. kolekta. I tu już ludzie otwierali swoje serca i portfele. Oczywiście, cel szczytny bo na utrzymanie kościoła. Mimo to w sercu zrodziła się refleksja o chrześcijańskiej hipokryzji, dwulicowości. Z jednej strony chętnie się uśmiechniemy do panów zbierających kolektę, ubranych w garnitury, z drugiej, kiedy wg naszej wiary, to sam Chrystus, w osobie tego biedaka, przychodzi do nas z wyciągniętą dłonią i prosi o kilka groszy, wtedy Go odrzucamy, odwracamy się, wyrażamy swoje zniechęcenie, obrzydzenie. Czy to właśnie nie wtedy winnyśmy stanąć na wysokości zadania? Podać dłoń? Choć może w głowie są alkoholowe i tytoniowe myśli, że może lepiej dać na Caritas, to czy Chrześcijanin zawsze musi szukać usprawiedliwienia, wymówki? Powinien działać! Jak? Są różne możliwości. Tylko może znów zamiast czekać z wyborem, wystarczyłoby dać choćby jakiś drobny grosz, albo po Mszy Św. zabrać kogoś takiego do siebie i dać coś do zjedzenia. Wielu z nas ma w szafie buty, w których już nie chodzi, warto zrobić z nich pożytek. Potrzeba jednak odwagi! Nie koniecznie miary pierwszych Chrześcijan, którzy umierali za wiarę, ale takiej, która się przeciwstawi ludzkiej obojętności i oziębieniu. Wiem, że pewnym nietaktem była sama w sobie ta przechadzka, która rozpraszała w jakimś stopniu w czasie Mszy Św.,jednak zatrważa zupełne zobojętnienie kapłana prowadzącego nabożeństwo, czy bardziej ludzi odpowiedzialnych za ład w kościele, którzy w ogóle nie reagowali. Nie możemy być zobojętniali jako ludzie, jako chrześcijanie!

Post Kim jesteś, Chrześcijaninie? opublikowany został na Blogu Młodego Taty.